De meest klassieke vorm van het surfen, welke stamt uit 1779 en halverwege de 17e eeuw bekender werd, heeft jaren onder de snelle groei en ‘ontwikkeling’ van een progressieve en een radicale surf stijl geleden. Gelukkig komt hier langzaam verandering in, maar gaat dit wel op de juiste manier? Snapt de nieuwe generatie het wel en wordt de sport wel recht aan gedaan?

Wat we nu verstaan onder het klassieke longboarden, werd als eerst door de Polynesiërs beoefend. Surfers zoals Duke Kahanamoku waren een begrip binnen de surf scene en zijn vandaag de dag nog steeds een legende. Helaas leek rond 2010 de wereldwijde liefde voor de klassieke stijl tot een dieptepunt te zijn gedaald en zo ook de vraag en aanbod in de markt. Het werd hoofdzakelijk beoefend door surfers die normaliter eigenlijk op korte boards surfte. Maar het werd veelal beoefend vanuit verveling of als extra aanvulling waarbij een duidelijke verandering qua stijl te zien was.

Surfen of kunstjes
Terugkijkend leek er plotsklaps een knop te worden omgezet. Winkels stonden vol met boards die aan de straatstenen niet konden worden gesleten, het internationale wedstrijd circuit lag op zijn gat en media/sponsoren toonde minder interesse. De jongeren richten zich jaren op de Formule 1 auto onder de surfboards: een shortboard.

Tegenwoordig voeren de atleten op kortere boards ‘shortboards’ moves uit die te vergelijken zijn met andere extreme sporten zoals het skateboarden en snowboarden. Het zijn tricks waarvan niemand had gedacht dat het ooit mogelijk zou zijn op een surfboard. Hierbij draait het vooral om de snelle rotaties, hoge sprongen in surf term ook wel een air genoemd en de grabs waarbij surfers de boards op verschillende manieren vastpakken. Speed, power, commitment en flow waren jaren de criteria waar de media en sponsoren zich met namen wedstrijd gerelateerd op hebben gericht.

Wannabe lifestyle hipster of surfer
Je ziet de laatste jaren een omslag waarbij het longboard niveau net als het shapen van eigen boards weer in de aandacht komt te staan. Maar helaas lijkt dit te gebeuren met een naar bijsmaakje in de vorm van een hoog hipster gehalte van mensen die zoeken naar een bepaalde identiteit als surfer zijnde. Het heeft de aantrekkingskracht van een magneet. Het is een identiteit voor diverse mensen die niet zo goed weten waar ze nou eigenlijk bijhoren. Surfen als een nieuwe manier om een stoer randje achter te laten bij je vrienden, die nieuwe chick of gozer, terwijl ze in werkelijkheid maar één keer per jaar op ‘surf’ vakantie gaan en misschien twee keer per jaar in Nederland in het water liggen. Maar ja, die surf vibe is natuurlijk wel aantrekkelijk, warm, palmbomen, mooie lijven, droom beelden… Net als het hebben van een mooie auto, stoer of fancy kapsel.

In de afgelopen jaren is het longboarden weer aan populariteit aan het winnen. Hierbij wordt door enkele echte klassieke core surfers een dik en duidelijk statement gemaakt over wat wel of niet onder de klassieke kant van het surfen valt en wat niet. Zoals met evenementen als Ducktape invitational van initiatiefnemer Joel Tudor, die enkel atleten uit nodigt die zich 100% op de klassieke surf stijl richten. Als je een moment op een progressief board surft is de kans dat je wordt toegelaten simpelweg nihil. Er is tijdens de Ducktape Invitational enkel ruimte voor de beste longboarders ter wereld. Hierbij staan grote en zware boards met single fins uit de jaren ’60 centraal. Waar er in die periode een hoop wedstrijden waren waarbij het klassieke ‘longboard’ surfen centraal stonden, is er nu nog maar een handjevol wedstrijden over en is deze tak van het surfen veel minder wedstrijd gericht.

Morgen even klassiek leren ‘longboarden’? Dacht het niet..
Kan de gemiddelde surfer met een ‘klassiek’, zware log en dikke single fin overweg? Nee, dat moet je echt kunnen, dat zijn qua specialisten een handje vol surfers wereldwijd. Bekende namen zoals Alex Knots, CJ Nelson en Joel Tudor vallen hieronder en zijn de hedendaagse toonaangevende iconen die de klassieke surf stijl nieuw leven inblazen. Het draait voor hun allemaal om plezier maar ze zijn ook erg kritisch op hun eigen stijl.

Maar pakt de gewone surfer dit wel op? Informeert hij/zij zich wel om de benodigde informatie in te winnen? Nee. Zonder enige basis kennis of vaardigheden worden de grootste bakbeesten van vinnen onder grote boards gezet, om maar zo makkelijk genoeg ‘naar de nose’ te kunnen lopen. Maar het lopen naar de neus oftewel het ‘noseriden’, is niet enkel afhankelijk van grote vinnen of boards. De techniek zoals het opzetten en trimmen van het board zijn veel belangrijker. Een dubbele gekruiste pas naar de neus ‘crosswalk’ kost jaren inspanning en de nodige trainingsuren. Maar tja, dat betekend ook op de mindere momenten het water in gaan en doorzetten als het even niet lukt. Dat past niet helemaal in het makkelijke imago plaatje…

Juiste board of imago?
Wat is nou een klassiek board? Kan jij het definiëren als ik het je vraag? Ik vrees dat het antwoord keihard nee is en je waarschijnlijk gewoon de eerste de beste die je tegen komt na praat. Weet je überhaupt wat het verschil is tussen PU en Epoxy? Weet je het verschil in eigenschappen? Wat het al dan niet doet voor je surfen?

Maar laten we even eerlijk zijn… Uiteindelijk maakt dit geen kloot uit. Het laatste waar we op zitten te wachten is dat qua ontwikkeling straks een of andere hipster met een Porsche cabrio komt aanrijden en vervolgens zijn mooie 10ft longboard met 3x 6oz en color resin uit de veel te kleine auto trekt. Gevolgd door een poser rondje over de boulevard en na het aanraken van het zeewater met zijn tenen een sprintje naar de dichtstbijzijnde surfschool, vereniging of strandtent trekt om te vertellen hoe mooi het die dag wel niet was. Is dat we het surfen en longboarden omdraait? Nee, ook deze hype zal wel weer overwaaien.

Zet jezelf niet voor lul
Na jaren van bijna geen klassieke boards in de shops, beginnen meer en meer shops ruimte te creëren voor zeer mooie en afgewerkte boards. De downside? De hoge prijzen van deze mooie pareltjes, iets wat voortkomt uit meer materiaal, handwerk, etc, maken de sport alleen niet toegankelijker. Dit is niet iets voor een arme student en wordt zo meer een sport voor een bepaalde leeftijdscategorie die toch nog steeds het ‘longboarden’ als bij activiteit pakt. Zonde.

Als nog zijn er in Nederland en België nog steeds maar een beperkt aantal winkels die 100% oprechte ruimte maken voor de klassieke boards en ook echt weten hoe ze de klant moeten informeren. Maar ja, betekend dit dat je dan als alternatief een board uit Spanje koopt, dat je ineens wel een ‘echte log’ koopt, die ook nog eens echt voor je geschikt is of ben je gewoon genaaid door een Spanjaard die een hipster persoon ziet die hij € 1500,- afhandig kan maken? Laat je niet voor de gek houden, duur, shaper, garage of dagelijkse shaper betekend niet direct goed. Of dat een ‘grote’ shape naam uit het buitenland weet hoe een klassiek board gemaakt moet worden of dat het voor jou, onze condities of je droom vakantie geschikt is. Het heeft met zo veel factoren te maken.

In de volgende serie publicaties vertellen wij meer over het longboarden, de technieken en het materiaal. Uiteraard contacten wij enkele toonaangevende surfers om ze het hemd van het lijf te vragen en er achter te komen hoe zij hierover denken, verwijzen we je graag naar de juiste winkels en gaan we jou informeren over wat het klassieke surfen nou inhoudt. Zodat je volgende keer niet gaat beweren dat een 9’0 pin tail een klassiek longboard is.