Surflegende Viktor van der Kleij behoorde jaren lang tot de Nederlandse surftop, deed mee aan de EPSA tour en bracht verbeteringen aan bij de Nederlandse surfwedstrijden. Hij kan worden gezien als een van de grondleggers van de surfsport in de Benelux. Nu hij meer dan 10 jaar niet meer in de Lage Landen woont, vroegen wij naar Viktors ervaring van toen en zijn levensstijl van nu.

Viktor van der Kleij is opgegroeid in Scheveningen. Als kind was hij al geobsedeerd door de zee, altijd bezig met windsurfen, zwemmen en zeilen, passies die hem zijn bijgebracht door zijn vader. Op het oude en nostalgische skateboard eiland Ockenburg (nabij Kijkduin) leerde Viktor vanaf zijn 14e jaar golfsurfen. Het was Robby Buttner (oud Nederlands kampioen vert skaten) die zijn surfplank meenam naar het eiland en Viktor infecteerde met het surfvirus: “Dat veranderde ineens alles! Ik begon gelijk met het pellen van de huid van een oude Ten Cate windsurfer, en shapete vanuit het schuim mijn eerste single vin. De plank leek op een ei, er zat zelfs een negatieve rocker in, maar dat maakte niets uit. Hij was loodzwaar en werkte prima! Ik raakte al snel bevriend met de jongens van de oudere garde. De verhalen van o.a. Arend-Jan, Arie, Albert en Fonger over tropische oorden en prachtige golven spraken tot de verbeelding. Op mijn 18de jaar ben ik naar Californië gegaan, om daar te werken als lifeguard. Ik surfte wanneer ik kon, maar had nooit het idee dat ik goed genoeg was om wedstrijden te surfen. In Nederland was het surfen inmiddels populair geworden. Veel van mijn surfvrienden werden gesponsord door Hart Beach.”

Na zijn terugkomst naar Nederland werd er een NK georganiseerd in combinatie met een EPSA wedstrijd (European Professional Surfing Association). Zonder een duidelijk besef van wat er speelde, deed Viktor van der Kleij mee, won het NK en bereikte daarna de kwartfinales in de Europese pro competitie. Door dit behaalde resultaat besloot Viktor om de EPSA tour te gaan volgen. Hij werd gesponsord door Hart Beach, Jinne bouwden zijn boards en Brunotti verzorgde zijn kleding. Sponsorgeld was minimaal in die tijd, dus werkte hij in het voor- en najaar in de bouw. In de winter ging de gedreven surfer op trainingsstages en in de zomer gaf hij surflessen in Frankrijk en volgde daarbij de EPSA tour: “Het was een leerzame maar ook frustrerend tijd. Je maakt progressie, klimt gestaag op de ranglijst, maar helaas door een gebrek aan financiën moet je de zaak vroegtijdig afbreken. Het winnen van de Spaanse en Portugese “expression sessions” waren mijn hoogtepunten op het grote toneel. Agressie en airs waren altijd mijn specialiteiten, om hiermee een wedstrijd te winnen was dan ook fantastisch. In deze tijd kwam ik in aanraking met spiritualiteit en Yoga”.

Viktor van der Kleij zocht in zijn jeugd altijd naar antwoorden op de grote vraagstukken des levens. Het waarom, vragen die nooit waren behandelt op school. Bijna ieder jaar bracht hij een paar maanden door in een kloosters in de Indiase Himalayas. Deze discipline gaf hem veel mentale stabiliteit en fysieke flexibiliteit. Daarbij kwam dat het beoefenen van Yoga zijn surfen drastisch verbeterde.

De Nederlandse wedstrijd scene was in de vroegere jaren altijd klein en gezellig, maar niet erg georganiseerd. Dat was een groot probleem als je serieus bezig wilt zijn met de surfsport. Sponsoring vanuit de Nederlandse Surfindustrie was er toen ook weinig. Viktor van der Kleij kreeg toen het idee om zelf een NK Surftour te organiseren, om zo de opkomende surfer te helpen en een structuur voor de surfsport te bieden, die hij zelf zo had gemist: “De goed georganiseerde wedstrijden combineerde we met muziek en goedkoop bier. Dit bleek een mooie combinatie en het ontaarde in een klein circus. De ironie van het verhaal is dat op het moment dat ik deze tour leven in blies, Oxbow mij financieel wilde ondersteunen. Helaas was mijn passie om de Europese tour te volgen gedoofd en vond ik het belangrijker om wedstrijden te organiseren en mijn surfreizen te documenteren”. Oxbow had daar gelukkig geen problemen mee en verzorgde zo Viktors 5 jarige, zoals hij dat zelf noemt: ‘sociale surf uitkering’.

Na 4 jaar was het tijd voor verandering. De toegewijde surfer voelde dat het plafond was bereikt. Hij probeerde de NK Surftour groter te maken, maar kwam erachter dat de markt voor golfsurfen in de Lage Landen te klein was. Daarbuiten had hij een groot verlangen om zichzelf verder te ontwikkelen: “Het Yoga pad begon sterker aan mij te trekken en ik had het gevoel dat het surfen mij hierbij in de weg zat. Surfen voelde voor mij op dat moment als een drug die was uitgewerkt. Het had mij alles gegeven, maar het was voor mij niet meer genoeg. Uiteindelijk besloot ik mijn leven radicaal om te gooien. Ik verbrak mijn relatie, verkocht mijn huis, doekte mijn bedrijfje op en vertelde Oxbow dat ze mij van de loonlijst af konden halen. Ik laadde mijn bus vol met al mijn bezittingen en verhuisde naar een boerderij om mij toe te leggen op Yoga en het simpele maar gezonde leven. In diezelfde tijd scheurde ik mijn lies, het was een signaal dat ook het surfen vaarwel moest worden gezegd. De daaropvolgende 4 jaar besloot ik geen plank meer aan te raken. Het was een goed moment om nieuwe mogelijkheden te onderzoeken”.

Viktor van der Kleij woont sinds 2004 in Zuid Afrika. Het was altijd een verlangen van hem om in de wilde natuur te leven, zonder gebonden te zijn aan al teveel regels: “Ik leef hier in rust, diep in de bossen van The Garden Route. Daar geef ik de laatste jaren integrale Yoga onder de naam Moving in Awareness. Veel mensen associëren Yoga vaak met ontspanning, meditatie en fysieke houdingen, maar dat is slechts een klein gedeelte van waar het bij mij om draait. Het grootste gedeelte is de integratie, of hoe kun je die technieken toepassen in je dagelijkse leven. Mijn passie is om mensen te helpen met deze integratie. Een verantwoord en zelfvoorzienend leven lijden, waarin je zorg draagt voor je lichaam”. Viktor leeft daar op regenwater, zonne-energie, verbouwt zijn eigen groentes en eet vegetarisch. Zo’n bestaan is niet altijd even makkelijk, maar het is wel een overzichtelijke, simpele en duurzame manier van leven waar hij zelf veel voldoening uithaalt.

Tegenwoordig kan Van der Kleij veel genieten van bodysurfen: “Het is een fantastisch gevoel en tegelijkertijd omzeil ik zo het hele haantjes gedrag in het water. Ik heb de laatste 10 jaar misschien 20 keer gesurft. Niet dat ik er iets tegen heb, het blijft een prachtige sport en ik geniet ervan om ernaar te kijken. Toevallig heb ik een maand geleden nog een keer gesurft in Newpier (Durban). Voor een uurtje een plank en pak gehuurd. Het was heerlijk, surfen is iets wat je nooit verleerd. De ironie is dat ik op plaatsen woon waar de meest prachtige golven breken maar ik voel de drang niet meer, hoewel….er spreek stiekem een klein stemmetje:”Tijd voor een comeback misschien?”. Ik heb wat clips bekeken van Yannick de Jager, erg inspirerend om hem bezig te zien. Ik kan mij nog herinneren dat ik een board aan hem verkocht. Hij kan niet ouder dan 12 zijn geweest. Grappig, hij was er vooral in geïnteresseerd of ik met dat board een Nederlands kampioenschap had gewonnen”.