De vakantie zit eraan te komen en ik heb moeite mijn aandacht bij de laatste paar surflesjes te houden. In gedachten surf ik al Spaanse golven onder een brandende zon, want wat zien de voorspellingen er goed uit. Het was nog even spannend, gaan we helemaal naar Noord-Spanje rijden wat ons een dikke 24 uur gaat duren of blijven we in de UK en gaan we richting Schotland wat maar zes uur bij ons vandaan is. Door de algehele afwezigheid van warme dagen en zand tussen onze tenen hier in Wales deze zomer won zon-zee-strand in Spanje het van de Noorse-zee.

Eindelijk is daar dan die laatste werkdag na wat aanvoelde als een oneindige tijd van wachten. Na de laatste les gooien we snel onze boards, wetsuits (en YES, geen schoentjes) en snacks voor onderweg in onze minicamper en vertrekken richting Dover. Het zouden twee dagen van afwisselend rijden en slapen worden. Een vooruitzicht waar ik gek genoeg nooit tegen op kijk maar gedurende de reis altijd mijn mening over aanpas. Terwijl we aankomen op onze bestemming en de laatste paar kilometers afleggen zucht Rick oprecht dat hij was omgekeerd en terug naar huis was gereden als het ook maar één kilometer verder was geweest. Het is wonderbaarlijk wat het aanzicht van schone lichtblauwe lijnen op een zonnige namiddag met je gemoedstoestand kan doen. Mijn vermoeidheid verdween als sneeuw voor de zon, en ik was ready to go. Na een fantastische eerste sessie die namiddag genieten we bij een ondergaande zon van onze eerste Serrano ham en Gamba’s a la Plancha.

De volgende ochtend werd ik heerlijk uitgeslapen wakker en kon de golven al horen denderen. Ontbijten en snel het water in. Het was een stukje lopen naar het water, de point waarvoor we naar deze plek waren gekomen had de avond ervoor nog niets goeds weten te produceren maar het klonk nu alsof er wat gaande was. Wat een sessie! na 5 uur van extreem goede uncrowded golven was ik zo voldaan dat ik die middag 3 uur heb liggen slapen onder onze parasol terwijl Rick verder speelde in de Shore break.

Niet alleen de golven zijn geweldig in dit prachtige gedeelte van Europa, ze staan hier bekend om hun ciders. Smiddags naar de markt voor een kilo garnalen die ‘s avonds lekker grillen met een Cidra on the side. De Picos de Europa zijn waanzinnig, gedurende de warmere maanden zijn ze kaal en dor, maar gedurende de winter maanden bedekt met sneeuw, je kan ze zien vanaf verschillende surfspots terwijl je in het water ligt.

Na een week perfecte surf rond de 4ft veranderde de forecast in 10ft+ wat de point niet zo goed zou gaan houden en besloten we na dat Rick nog een laatste sessie deed onze weg terug omhoog richting de ferry te beginnen. Door deze grote golven en sterke wind bestond er de kans dat een leuke beschutte spot in de Vendee zou gaan werken en we besloten het erop te wagen. Een mooie golf die vanuit de pier ontgroeid tot een 100m+ rechtse point en luttele meters van het zand breekt lag op ons te wachten. In Spanje surfte we voornamelijk linkse waar Rick enorm van houd. Nu was het mijn beurt! De golf leek in dynamica enorm veel op onze Rechtse op de Noord van Surfsnowdonia en ik voelde me thuis en op mijn gemak. De locals die met grote getalen aanwezig waren, lieten me vriendelijk gaan als ik mijn golven uitkoos en er heerste een goede sfeer in de line-up. Na 2 dagen pret op deze kleine zandzuigers zwakte de swell zodanig af dat we op een gegeven moment bij elke take-off met onze vinnen op het zand zaten. Tijd om naar huis te gaan.

Wat een top trip, niet alleen goed voor vitamin-sea maar ook om weer goed uitgerust terug te keren naar Wales.

Door deze trip was ik me er zo sterk van bewust dat het surfen van de oceaan werkt als een medicijn om gelukkig te worden. De Wavegarden is geweldig voor training en consistente golven, maar de oceaan is echt onvervangbaar.